وییلیام کریک و تبیین ازلیت خداوند | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 1، دوره 8، شماره 1، اردیبهشت 1389، صفحه 5-31 اصل مقاله (377.95 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2012.1108 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد سعیدی مهر1؛ فاطمه ملاحسنی2 | ||
| 1دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری فلسفه اسلامی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| ازلیّت خداوند، غالباً به یکی از دو معنای زمانمندی (جاودانگی در زمان) یا بیزمانی (فرازمان بودن خداوند) تفسیر شده است. در دورة معاصر، ویلیام کریگ کوشیده است تا به نوعی میان این دو معنای رایج از ازلیّت خدا (بیزمانی و زمانمندی) جمع کند. در نظر وی، خداوند بدون خلقت، بیزمان است؛ اما پس از خلقت، به دلیل صدق نسبت واقعی خدا با جهان زمانی و نیز علم او به حوادث زمانی، زمانمند میشود. نظریة کریگ در باب ازلیّت الهی، بر مبانی متافیزیکی خاصی استوار است: مانند اینکه او، از سویی نظریة نسبی زمان؛ و از سوی دیگر، نظریة ترتیبی زمان را پذیرفته است. در بادی امر ممکن است چنین به نظر آید که دیدگاه کریگ، نظریهای منسجم و گامی در جهت تلفیق دو معنای ازلیّت است، اما با تأمّل و دقّت درمییابیم که اشکالاتی بر این دیدگاه وارد است که قبول آن را به عنوان نظریهای موجّه برای تفسیر ازلیّت الهی دشوار میسازد. برخی از مهمترین اشکالهای دیدگاه او عبارتاند از: لزوم وقوع تغییر در ذات خدا، تأثّر حقّ تعالی از فعل خود، و تعطیل فیض در وضعیت عدم خلقت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ازلیّت خداوند؛ زمان؛ زمانمندی؛ بیزمانی؛ ویلیام کریگ | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,341 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,648 |
||
| تعداد نشریات | 19 |
| تعداد شمارهها | 570 |
| تعداد مقالات | 4,998 |
| تعداد مشاهده مقاله | 11,788,124 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,985,994 |