عینیت ناگروی در اخلاق نسبی انگاری فرهنگی و شخصی انگاری اخلاقی | ||
| پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 9، دوره 2، شماره 1، اردیبهشت 1383، صفحه 183-215 اصل مقاله (2.65 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2012.1211 | ||
| نویسنده | ||
| ایرج احمدی (مترجم) جیمز ریچلز (نویسنده) | ||
| مترجم و محقق، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| نسبی انگاری فرهنگی و شخصی انگاری اخلاقی، دو نظریه مخالفِ عینی گرائی اخلاقی اند. در این نوشته، جیمز ریچلز، نشان می دهد که نسبی انگاری فرهنگی مبتنی بر استدلالی نامعتبرست؛ پیامدهای جدی انگاشتن آن نامعقول اند؛ و اختلاف نظر اخلاقی را بیش از آن که هست، تصویر می کند. در عین حال بر آنست که می توان درسهائی از این نظریه آموخت. نویسنده، در ادامه، دو روایت شخصی انگاری اخلاقی را مطرح و نقد می کند؛ روایت اول را بدلیل آنکه منکر دو واقعیتِ خطاپذیری انسانها و اختلاف نظر اخلاقی آنهاست، مردود می شمارد(شخصی انگاری ساده)، و روایت دوم را بدلیل اینکه نمی تواند نقش عقل و استدلال را دراخلاق توضیح و تبیین کند، ناقص قلمداد می کند(عاطفه گروی). وی نشان می دهد که اقامه دلیل و استدلال در اخلاق ممکن و مطلوب است و به همین دلیل اخلاق، عینی است، نه تابع ذوق و سلیقه شخصی یا مقبولات فرهنگی یک جامعه خاص. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| اخلاق؛ نسبیت گرایی؛ عینیت گرایی؛ شخصی انگاری؛ عاطفه گروی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 6,283 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,946 |
||