ایمان در اندیشه اشعری | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 8، دوره 12، شماره 1، اردیبهشت 1393، صفحه 149-164 اصل مقاله (283.28 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2014.1543 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدرضا باغبان زاده* 1؛ عین الله خادمی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری مذاهب اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب قم، قم، ایران | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه و حکمت، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| در دیدگاه ابوالحسن اشعری، «ایمان» در لغت به معنای تصدیق و در اصطلاح عبارت است از تصدیق به وجود خداوند، پیامبران، و اوامر و نواهی او. از نظر اشعری، تنها تصدیق رکن ایمان است و اقرار زبانی و عمل به اعضاء از فروع ایمان محسوب میشوند که از حوزة مفهومی ایمان خارج است. او، در تبیین این دیدگاه، ایمان را دستخوش زیادت و نقصان دانسته است. همچنین وی اعتقاد داشته که ایمان باید مبتنی بر دلیل باشد؛ زیرا از نظر وی، معرفت مقدّم بر ایمان است و ایمان ثمرة آن است. بنابراین ایمان مقلّد را مقبول نمیدانست؛ زیرا مقلد، اولین واجب، یعنی معرفت خدا، را کسب نکرده است. در حوزة اختیار انسان نیز اشعری بر این باور بود که خداوند، افعال انسان را میآفریند و انسان فعل مخلوق خدا را کسب میکند و انسان در اتیان و یا عدم آن، فاقد اختیار است. وی بین ایمان و اسلام تفاوت قائل بود و ایمان را صرف تصدیق میدانست که جایگاهی در قلب دارد اما اسلام، ترکیبی از قول ـ یعنی شهادت به وحدانیّت خدا و نبوّت پیامبر ـ و عمل است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایمان؛ تصدیق؛ تقلید؛ عمل؛ ابوالحسن اشعری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,093 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,584 |
||