ایمان در اندیشه اشعری

باغبان زاده, محمدرضا; خادمی, عین الله

doi:10.30497/prr.2014.1543

	ایمان در اندیشه اشعری
پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت)
مقاله 8، دوره 12، شماره 1، اردیبهشت 1393، صفحه 149-164 اصل مقاله (283.28 K)
نوع مقاله: پژوهشی
شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2014.1543
نویسندگان
محمدرضا باغبان زاده^* ¹؛ عین الله خادمی²
¹دانشجوی دکتری مذاهب اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب قم، قم، ایران
²دانشیار گروه فلسفه و حکمت، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
چکیده
در دیدگاه ابوالحسن اشعری، «ایمان» در لغت به معنای تصدیق و در اصطلاح عبارت است از تصدیق به وجود خداوند، پیامبران، و اوامر و نواهی او. از نظر اشعری، تنها تصدیق رکن ایمان است و اقرار زبانی و عمل به اعضاء از فروع ایمان محسوب میشوند که از حوزة مفهومی ایمان خارج است. او، در تبیین این دیدگاه، ایمان را دستخوش زیادت و نقصان دانسته است. همچنین وی اعتقاد داشته که ایمان باید مبتنی بر دلیل باشد؛ زیرا از نظر وی، معرفت مقدّم بر ایمان است و ایمان ثمرة آن است. بنابراین ایمان مقلّد را مقبول نمیدانست؛ زیرا مقلد، اولین واجب، یعنی معرفت خدا، را کسب نکرده است. در حوزة اختیار انسان نیز اشعری بر این باور بود که خداوند، افعال انسان را میآفریند و انسان فعل مخلوق خدا را کسب میکند و انسان در اتیان و یا عدم آن، فاقد اختیار است. وی بین ایمان و اسلام تفاوت قائل بود و ایمان را صرف تصدیق میدانست که جایگاهی در قلب دارد اما اسلام، ترکیبی از قول ـ یعنی شهادت به وحدانیّت خدا و نبوّت پیامبر ـ و عمل است.
کلیدواژه‌ها
ایمان؛ تصدیق؛ تقلید؛ عمل؛ ابوالحسن اشعری
مراجع

آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,874 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,607

معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه امام صادق علیه السلام

سامانه جامع رسانه‌های جمهوری اسلامی ایران

پرتال نشریات علمی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری MSRT

پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی - SID

اخبار و اعلانات

آمار

تعداد نشریات	19
تعداد شماره‌ها	562
تعداد مقالات	4,911
تعداد مشاهده مقاله	11,164,978
تعداد دریافت فایل اصل مقاله	6,582,736