زبان دینی از منظر استیس، با تأکید بر مبانی معرفت‌شناختی آن

مهدوی نژاد, محمدحسین; سالاری راد, معصومه

doi:10.30497/prr.2016.1752

	زبان دینی از منظر استیس، با تأکید بر مبانی معرفت‌شناختی آن
پژوهش‌نامه فلسفه دین (نامه حکمت)
مقاله 11، دوره 13، شماره 2، آبان 1394، صفحه 199-219 اصل مقاله (655.79 K)
نوع مقاله: پژوهشی
شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2016.1752
نویسندگان
محمدحسین مهدوی نژاد¹؛ معصومه سالاری راد^* ²
¹استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه پیام نور، ایران
²دانشجوی دکتری فلسفه دین، دانشگاه پیام نور، ایران
چکیده
استیس در جایگاه یک فیلسوف انگلیسی تحلیل زبانی، دین را همسان با عرفان دانسته و گوهر آن را تجربه عرفانی می داند. وی تجربه عرفانی و به تبع آن، گزاره های دینی را در قالب زبان بشری و عقل مفهوم ساز، غیرقابل بیان و توصیف ناپذیر می داند. استیس هستی را دارای دو ساحت طولی زمانی و لازمانی می داند که هر مرتبه دارای زبان خاص خویش است. عالم زمانی را قلمروی عقل مفهوم ساز متناهی می داند اما دین را متعلق به مرتبه لازمانی دانسته که صرفا با شهود قابل ادراک می باشد. از منظر استیس، زبان دینی، نمادین است. قضایای نمادین برای گزارش واقعیت نمی باشند، بلکه کارکرد آنها، برانگیختن عواطف دینی در مخاطبان و انگیزش تجربه دینی است. در این نوشتار نخست با ایضاح مفاهیم کلیدی، مقصود استیس از دین، عقل و عرفان را بیان کرده ایم. سپس تحلیل استیس از مسأله نمادین بودن زبان دینی با تأکید بر کارکرد اصلی‌اش که انگیزش تجربه و احساسات دینی در دینداران است را تقریر نموده ایم. در پایان، مبانی معرفت‌شناختی نظریه وی، بررسی شده است.
کلیدواژه‌ها
استیس؛ دین؛ زبان دینی؛ زبان نمادین
مراجع

آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,997 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,942

معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه امام صادق علیه السلام

سامانه جامع رسانه‌های جمهوری اسلامی ایران

پرتال نشریات علمی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری MSRT

پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی - SID

اخبار و اعلانات

آمار

تعداد نشریات	19
تعداد شماره‌ها	565
تعداد مقالات	4,951
تعداد مشاهده مقاله	11,316,298
تعداد دریافت فایل اصل مقاله	6,720,734