زبان دین از دیدگاه غزالی | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 2، دوره 14، شماره 2، آبان 1395، صفحه 25-46 اصل مقاله (688.15 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2017.1906 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد توکلی پور1؛ امیر عباس علیزمانی* 2؛ علیرضا پارسا3؛ ناصر محمدی4 | ||
| 1مربی گروه معارف اسلامی و دانشجوی دکتری فلسفۀ دین، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه فلسفۀ دین، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه پیام نور، ایران. | ||
| 4دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه پیام نور، ایران | ||
| چکیده | ||
| زبان دین خواهان کشف و تببین ماهیت زبانی است که در الفاظ و گزارههای دینی به کار رفته است. این کشف به ما کمک میکند تا مراد اصلی یا فحوای حقیقی مضامین دینی را که در قالب زبان بشری بیان شده است دریابیم. غزالی، متأثر از نگرشهای کلامی و یافتههای عرفانی خود و با لحاظ مراتب مختلف ادراک مردمان، دیدگاههای متفاوتی را در این موضوع ابراز داشته است. از این رو، گاه اجتناب از تأویل را لازم میداند، گاه ضرورت عدول از معنای ظاهر را خاطرنشان میسازد و گاه با بحث از «روح معنا» که خود طراح آن است، بدون آن که معنای ظاهر انکار شود، گوهر حقیقی معنا را فارغ از ویژگیهای مصادیق آن منظور مینماید. در عین حال، جریان اندیشۀ او در این باب به منزل اشتراک لفظی نیز ورود میکند و پایان سیر آن در معناشناسی اوصاف الهی چنین است که حقیقتش نصیب فهم هیچ کس نخواهد شد و معانی آن در صید هیچ ادراکی درنخواهد آمد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تشبیه بلاتکییف؛ تأویل؛ روح معنا؛ اشتراک لفظی؛ بیانناپذیری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,873 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,306 |
||
| تعداد نشریات | 19 |
| تعداد شمارهها | 562 |
| تعداد مقالات | 4,911 |
| تعداد مشاهده مقاله | 11,165,916 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,583,348 |