نگاهی انتقادی به تفسیر درمانگرانه (ضدمتافیزیکی) از تراکتاتوس، و خوانش کرکگوری از ویتگنشتاین اول | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 9، دوره 17، شماره 2 - شماره پیاپی 34، آبان 1398، صفحه 177-199 اصل مقاله (693.33 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2020.2729 | ||
| نویسنده | ||
| علی صادقی* | ||
| دانشجوی دکتری فلسفهی دین، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| در برابر تفسیر سنتی از تراکتاتوس، که مطابق آن گزارههای بیمعنای تراکتاتوس به دو دستۀ بیمعنای گمراهکننده و بیمعنای روشنگر تقسیم میشوند، در دهۀ 1980 تفسیر جدیدِ درمانگرانه (ضدمتافیزیکی) از تراکتاتوس شکل گرفت که به مخالفت با این ایدۀ مرکزی تفسیر سنتی پرداخت و گفت اولاً تراکتاتوس میان گزارههای بیمعنا هیچ تفکیکی قائل نمیشود و همۀ بیمعناها را بیمعنای محض میداند و در یک دسته قرار میدهد، ثانیاً هدف تراکتاتوس نه انتقال یک معرفت نظری، بلکه القای یک بینش عملی است. جیمز کونانت، به عنوان یکی از مهمترین چهرههای این نوع از تفسیر، معتقد است که ویتگنشتاین متقدم و کرکگور به نحوی بنیادین همسو هستند و تراکتاتوس را باید کاملاً همراستا با کتاب آخرین پینوشت غیرعلمی کرکگور در نظر گرفت و فهمید. در این مقاله، ضمن توضیح برخی از مهمترین مفردات تفسیر درمانگرانه از تراکتاتوس، دیدگاه کونانت در مورد خوانش کرکگوری از ویتگنشتاین متقدم را بیان خواهم کرد، که مطابق آن ویتگنشتاین و کرکگور قول به «حقایق بیانناپذیر» را ناسازگار میدانند و آن را همچون نوعی بیماری تلقی میکنند که باید به درمان آن پرداخت. در پایان نیز به ارزیابی این تفسیر از ویتگنشتاین متقدم خواهم پرداخت و نشان خواهم داد که اولاً این تفسیر در درک مراد ویتگنشتاین از «بیمعنا» به خطا رفته، و ثانیاً به آن معنایی که خود این تفسیر به مفهوم «بیمعنا» نسبت میدهد نمیتواند پایبند بماند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ویتگنشتاین؛ کرکگور؛ تفسیر درمانگرانه؛ کُرا دایاموند؛ جیمز کونانت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,114 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 658 |
||
| تعداد نشریات | 19 |
| تعداد شمارهها | 562 |
| تعداد مقالات | 4,903 |
| تعداد مشاهده مقاله | 11,145,305 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,558,479 |