حق کودک بر بودن با والدین و خویشاوندان | ||
| فقه و حقوق خانواده | ||
| مقاله 1، دوره 14، شماره 51، اسفند 1388، صفحه 5-31 اصل مقاله (307.61 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/flj.2010.39998 | ||
| نویسنده | ||
| لیلا سادات اسدی | ||
| دکتری حقوق کیفری و جرم شناسی؛ مدرس و مدیر گروه حقوق خانواده در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه امام صادق ع و معاون قضایی دادستان تهران | ||
| چکیده | ||
| ارتباط با والدین و خویشاوندان، شاملِ بودن و ملاقات با آنان، یکی از بسترهای لازم برای رشد کـودک از جهات مختلف اسـت. بودنِ با اقارب در اسناد بینالمللی مرتبط با کودک به عنوان یک حق مطرح گردیده است و قوانین ایران نیز در مسأله حضانت و ملاقات تا حدی به این مهم توجه نموده است، اما وجود ابهامها و گاه خلأهای قانونی، موجب گردیده رویه قضایی در این خصوص با تشتت مواجه شود. مقاله حاضر به پاسخ این سؤالها میپردازد که قوانین و مقررات ایران تا چه حد به حفظ ارتباط کودک با بستگان خود توجه کرده است؟ و میزان موفقیت رویه قضایی در رفع ابهامها و خلاءهای قانون چگونه بوده است؟ در ادامه نیز با ارائه راهکارها ثابت میکند که اصلاح قوانین مربوط به ارتباط کودک با اقارب ضروری است. از محورهای نیازمند تحول، «تکلیف» تلقی کردن ارتباط با کودک برای والدین، گسترده نمودن ارتباطها به اقاربی غیر از والدین، افزایش سن ارتباطهای مورد حمایت قانونگذار و توجه به تمایل طفل به ملاقات با دیگری است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کودک؛ والدین؛ اقارب؛ حضانت؛ ملاقات؛ کیفر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,829 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 8,397 |
||