اعتبار عربی بودن در صیغه عقد نکاح از منظر فقه امامیه و حقوق ایران | ||
| فقه و حقوق خانواده | ||
| مقاله 4، دوره 22، شماره 67، دی 1396، صفحه 81-100 اصل مقاله (353.76 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/flj.2017.67770 | ||
| نویسندگان | ||
| سید احمد میر حسینی* 1؛ احمد صابری مجد2 | ||
| 1دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق پردیس فارابی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانش آموخته کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی، پردیس فارابی تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| هریک از موجب و قابل باید به گونهای صیغه عقد نکاح را ابراز کنند که از نظر شارع و قانونگذار معتبر باشد، قانونگذار به کار بردن الفاظی را که صریحا دلالت بر قصد نکاح کند، لازم میداند و به آن تصریح میکند. مسأله چالش برانگیز در صیغه عقد نکاح، اعتبار عربیت صیغه است. در این باره دو نظریه قابل توجه وجود دارد: مشهور فقها قائل هستند به این که عربیت معتبر است و به زبانهاى دیگر نمىتوان عقد نکاح را جارى ساخت. در مقابل، حقوق مدنی ایران بر خلاف آنچه مشهور فقهای اسلامی است، عربیت را شرط تحقق نکاح نمیداند؛ زیرا خصوصیتی و موضوعیتی در به کار بردن الفاظ عربی و انشا به وسیله آنها وجود ندارد و اطلاق ماده 1062 قانون مدنی هم این نظر را تایید میکند. در این نوشتار با بررسی ادله این باب، به نقد و تحلیل هریک از اقوال مزبور میپردازد و در نهایت به نظریه تفصیلی میرسد که بین شخصی که توانایی بر اجراى صیغه عربى دارد و کسى که توانا بر اجرای صیغه عربی نیست، تفاوت است و از آنجا که نکاح همانند عبادات، توقیفی و تعبدى است و صِبغه عبادیت دارد، قدر متیقن صحّت عقد، عربی بودن است و قادر به تلفظ عربی، از باب احتیاط، واجب است انشای لفظی عربى کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اشتراط عربیت؛ صیغه نکاح؛ اصالة الفساد؛ توقیفیت عقد نکاح | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,745 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,895 |
||
| تعداد نشریات | 19 |
| تعداد شمارهها | 564 |
| تعداد مقالات | 4,946 |
| تعداد مشاهده مقاله | 11,276,471 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,683,066 |