نقدی بر ماده 1130 قانون مدنی و ارائه راهکارهای اجرایی آن | ||
| فقه و حقوق خانواده | ||
| مقاله 3، دوره 13، شماره 48، شهریور 1387، صفحه 43-62 اصل مقاله (361.44 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/flj.2008.67991 | ||
| نویسنده | ||
| لیلا سادات اسدی | ||
| مدیر گروه حقوق خانواده در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه امام صادق ع و مستشار اداره کل تدوین لوایح قوه قضائیه. | ||
| چکیده | ||
| مطابق ماده 1130 قانون مدنی، زوجه میتواند در مواردی که ادامه زندگی زناشویی، وی را در وضعیت عسروحرج قرار میدهد، با مراجعه به حاکم و اثبات حالت عسروحرج، درخواست طلاق نماید. از ویژگیهای مثبت این ماده نسبت به مواد دیگری که به زن حق درخواست طلاق میدهد، عام بودن آن است که به موجب آن زن میتواند بدون توجه به مبنای عسروحرج، با اثبات علت موجد سختی و تنگی، خود را از علقه زوجیت رها سازد. اما عدم توجه به مبنای عسروحرج موجب شده است که این ویژگی مثبت، منتج به سلیقهای شدن کاربرد آن در محاکم خانواده گردد. نگارنده معتقد است تلاش برای ایجاد و توسعه رویه قضایی صحیح در اجرای این ماده، آموزش مفاهیم، مبانی و روش تشخیص عسروحرج به قضات و همچنین الزام قانونی به حضور قضات زن در دادگاههای خانواده، میتواند تا حدی موجب رفع مشکلات اجرایی این ماده گردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دادگاه خانواده؛ طلاق؛ زوجه؛ عسروحرج؛ رویه قضایی؛ شرط ضمن عقد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 13,881 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,320 |
||