تبیین و نقد نگاه فیلیپس به گرامر دعا | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| دوره 18، شماره 2 - شماره پیاپی 36، آبان 1399، صفحه 75-95 اصل مقاله (789.85 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2021.14793.1576 | ||
| نویسنده | ||
| زینب شکیبی* | ||
| استادیار گروه فلسفه اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| فیلیپس با نگاهی ناشناختگرایانه به زبان دین معتقد است در گرامر دعا نباید به دنبال اثبات موجودی متعالی به عنوان متعلق نیایش بود، بلکه باید اولویت را به تبیین معناداری دعا در نحوۀ زندگی دینی داد. فیلیپس با مقایسۀ سحر و دعا نشان میدهد که این دو شیوههایی فراطبیعی برای تحصیل مطلوب تلقی میشوند، با این تفاوت که اهمیت دعا برای متدینان در تغییری است که در زندگانی ایشان ایجاد میکند. از سوی دیگر، ساحر معتقد است اوراد وی دارای تأثیر عینی بر پدیدهها است، اما متدینان چنین نگاهی به ادعیه ندارند. فیلیپس نتیجه میگیرد که دعا امری درونی است و معنای آن صحبت کردن با خدا درباره رنجها و آرزوها است. دعا برای متدینان تلاش جهت یافتن معنا و امیدی است که ایشان را از عوامل مخرب زندگی نجات میدهد. از همین روست که دعاکننده میتواند الوهیت خدا را در دعا درک کند. دیدگاه فیلیپس دچار دور است، نگاه هنجاری (دستوری) او در خصوص معنای دعا با نظریۀ بازیهای زبانی ویتگنشتاین در تضاد قرار دارد، و ایدۀ او دربارۀ وجه تمایز دعا از جادو با مبانی پوزیتیویستی وی در تعارض است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فیلیپس؛ دعا؛ گرامر؛ سحر؛ ناشناخت گرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,755 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 912 |
||