آیا ارجاع متعین به ساحت الهی ممکن است؟ | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| دوره 18، شماره 2 - شماره پیاپی 36، آبان 1399، صفحه 97-118 اصل مقاله (1.07 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2021.15207.1592 | ||
| نویسنده | ||
| حامد قدیری* | ||
| دانشآموختۀ دکتری فلسفه، گرایش منطق، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| یکی از چالشهای حوزۀ زبان دینی به امکانِ جمع میان فرض تعالی و فرض ارجاع متعارف دینی برمیگردد. فرض تعالی مدعی است که ساحت الهی/مطلق به طور کامل از ساحت بشری/ممکن منفک است. فرض ارجاع متعارف دینی نیز مدعی است که میتوان به ساحت الهی/مطلق به شکل متعینی ارجاع داد. تردید در امکان جمعِ میان این دو از آنجا میآید که گویا مدعایی در ذهن هست که «اگر ساحتِ الهی/مطلق، به طور کامل از ساحتِ بشری/ممکن منفک باشد، آنگاه نمیتوان به شکل متعینی به آن ارجاع داد». در این مقاله، با تکیه بر استدلال مدلتئورتیک هیلاری پاتنم در حوزۀ متافیزیک، استدلالی به نفع این مدعا ارائه میشود که به دنبال آن، تعارض میان فرض تعالی و فرض ارجاع متعارف دینی به یک تعارض جدی تبدیل میشود، به گونهای که دیگر نمیتوان این دو را همزمان و بدون هیچ تعدیلی پذیرفت. در پایان نیز، از باب نمونه، سه راه برونرفت از این تعارض ارائه میشود. این راهها عبارتاند از (1) پلورالیسم درونگرا، (۲) نوعی الاهیات تنزیهی، و (۳) غیربشری دانستنِ زبان. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زبان دینی؛ استدلال مدلتئورتیک؛ هیلاری پاتنم؛ پلورالیسم درونگرا؛ الهیات تنزیهی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,220 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,112 |
||