توجه در اندیشه سیمون وی | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 1، دوره 19، شماره 1 - شماره پیاپی 37، اردیبهشت 1400، صفحه 1-28 اصل مقاله (969.06 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2021.15057.1585 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا قاسم زاده1؛ سید مصطفی موسوی اعظم* 2؛ احسان ممتحن3 | ||
| 1کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، ایران | ||
| 2استادیار گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه ریاضی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه یاسوج، ایران. | ||
| چکیده | ||
| سیمون وی بیش از هر فیلسوف و عارفی به توجه التفات داشته است. تفکرات او درباره توجه صرفاً یک مسئله شناختی، علمی یا روانشناختی نیست، بلکه تأثیرات مستقیم و دامنهداری در آموزش، الهیات و حتی سیاست دارد. او توجه را به عنوان یک روش زندگی چه در سطح فردی و چه در سطح سیاسی-اجتماعی معرفی میکند. به باور سیمون وی، هرچند انسان چیزی را با توجه کردن خلق یا ایجاد نمیکند، اما موجب حیات بخشیدن به چیزی میشود که مورد توجه واقع شده است، و البته آن توجهی به امور پیرامون حیات میبخشد که «ناب» باشد. توجه ناب عاری از هر گونه دلبستگی است و انسان از طریق آن خود را از امور تخیلی و توهمی میرهاند و به حقیقت نائل میگردد. به همین خاطر آنچه آدمی را به توجه ناب رهنمون میسازد تمنای بدون مقصود است. از سوی دیگر سیمون وی از تعلیق اندیشه به عنوان وضعیتی از توجه ناب نام میبرد که همان تاب آوردن خلأ و در انتظار نشستن است. در نظر سیمون وی، توجه ناب میتواند به مثابۀ عشق در نظر آید، زیرا همان طور که توجه رضایت دادن به چیزی غیر از خود است، عشق نیز نیازمند شناسایی واقعیت با رویگردانی از خود است. سیمون وی اخلاق مبتنی بر توجه را مطرح میکند و با معطوف کردن توجه به سمت پروردگار، نه تنها اخلاق فردی، بلکه معرفتشناسی و فلسفه سیاسی-اجتماعیاش را بنا میکند و توجه را، در کنار لطف الهی، همچون پادزهری برای نجات انسان ضروری میداند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توجه؛ توجه ناب؛ عشق؛ تخیل؛ سیمون وی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,894 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,273 |
||