موجه بودن باور متداول به خداوند بر اساس معرفتشناسیِ مبتنی بر شنیدههای اطمینانیافته | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 11، دوره 19، شماره 1 - شماره پیاپی 37، اردیبهشت 1400، صفحه 227-246 اصل مقاله (11.19 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2021.241376.1691 | ||
| نویسنده | ||
| حمیدرضا آیت اللهی* | ||
| استاد گروه فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| چالشهای معرفتشناسانۀ بسیاری حول توجیه باور به خداوند در سه قرن گذشته وجود داشته است، به گونهای که برخی همچون پلنتینگا صرف تضمین را به جای توجیهِ استدلالی در این زمینه مطرح کردند و باور به وجود خداوند را باوری پایه نشان دادند. اما میلیونها انسان، بدون توجه به این چالشها، باور به وجود خداوند را بدون آن که ایمانگرا باشند برای خودشان موجه میدانند. این توجیه از کجا ناشی میشود؟ آیا توجیه آنها از لحاظ معرفتشناختی قابل تبیین است؟ در این مقاله در نظر است ضمن تبیین جریانهای جدید معرفتشناسی اجتماعی و «گواهی»، اهمیت معرفتشناسی مبتنی بر شنیدههای اطمینان یافته نشان داده شود، سپس استدلال گردد که شنیدههای اطمینان یافتۀ ما درباره وجود خداوند و صفات او، که به پیامبران منتهی میشود و آن نیز به اقرار خداوند و تبیین او از خودش مبتنی است، میتواند بهترین توجیه برای باورهای ما باشد. در نهایت به این سؤال پاسخ داده شود که چگونه گواهی خداوند بر وجود و صفاتش که از طریق پیامبران به ما رسیده است میتواند یکی از بهترین توجیههای معرفتی برای باور به وجود و صفات خداوند باشد؟ و این نوع معرفتشناسی دینی چه مزایایی نسبت به قرینهگرایی یا صورتهای گوناگون برهانآوری بر وجود خداوند و صفات او میتواند داشته باشد؟ | ||
| کلیدواژهها | ||
| معرفتشناسی اجتماعی؛ گواهی؛ باور مبتنی بر شنیدههای اطمینانیافته؛ توجیه باور به خداوند | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,025 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,136 |
||