تأملی فقهی و حقوقی پیرامون اراده در قراردادهایمجازی با تکیه بر اسناد بینالمللی | ||
| پژوهشنامه حقوق اسلامی | ||
| مقاله 4، دوره 22، شماره 2 - شماره پیاپی 54، 1400، صفحه 359-386 اصل مقاله (535.14 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/law.2022.242468.3177 | ||
| نویسندگان | ||
| امیر احمدی* 1؛ یاسر یوسفی2؛ اسلام باباخانی3 | ||
| 1استادیار، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور تهران، ایران | ||
| 2پژوهشگر پژوهشگاه قوه قضاییه، تهران، ایران. | ||
| 3دانشآموخته کارشناسی ارشد فقه و حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. | ||
| چکیده | ||
| سرعت بالای انعقاد قراردادهای مجازی زندگی بشر را در امور معیشتی و معاملاتی تحتالشعاع خود قرار داده است. هدف این پژوهش، بررسی اراده متعاقدین در قراردادهای مجازی، و بیان خلأها با عنایت به قوانین مدونه ایران، فقه اسلامی و اسناد بینالمللی از جمله کنوانسیون ژنو و کنوانسیون بیع بینالمللی کالا میباشد. در قانون تجارت الکترونیک ایران به وضوح احکام قصد و رضا مجازی بیان نشده است. بنابراین، در این پژوهش به بحث ایجاب و قبول مجازی، قصد و رضای مجازی و اثر تراضی طرفین قرارداد با تلفن و تلفکس و سایر وسایل الکترونیکی پرداخته خواهد شد. برای جمعآوری اطلاعات و تحلیل آنها از روش کتابخانهای و اسنادی استفاده شده است. باید افزود که این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی و تحلیلی است. بنابر مطالعه صورت گرفته میتوان نتیجه گرفت که برای انعقاد یک قرارداد مجازی در بحث قصد و رضا، چالشها و خلأهایی در قانون وجود دارد که راهکارهایی برای رفع این خلأها و نواقص ارائه شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اراده؛ اسناد بینالمللی؛ ایجاب؛ قانون تجارت الکترونیک ایران؛ قبول مجازی؛ قرارداد مجازی؛ قصد و رضا؛ کنوانسیون بیع بینالمللی کالا؛ کنوانسیون ژنو | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 989 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,358 |
||