بررسی مشروعیت انجماد بیماران صعب العلاج | ||
| پژوهشنامه فقه اجتماعی | ||
| مقاله 4، دوره 9، شماره 2 - شماره پیاپی 18، مرداد 1400، صفحه 209-232 اصل مقاله (9.14 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/irj.2022.241463.1159 | ||
| نویسندگان | ||
| سید رضا احسان پور* 1؛ جواد حبیبی2 | ||
| 1استادیار، گروه حقوق دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران | ||
| 2استادیار، گروه حقوق دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی قائمشهر، قائمشهر، ایران | ||
| چکیده | ||
| میل به جاودانگی در سرشت آدمی است؛ از این رو انسان تمام تلاش خود را جهت زیستن ابدی بکار میگیرد. از جمله فرضیههای علمی مربوط به اطاله عمر، سرمازیستی بیماران صعبالعلاج است. در این روش دانشمندان با منجمد نمودن بدن بیمار، وی را به خوابی عمیق فرو میبرند به این امید که پس از کشف طرق درمان قطعی وی در آینده، او را دوباره به زندگی بازگردانند. این عمل بهعنوان پدیدهای نوظهور مباحث گوناگونی را از منظر اخلاقی، حقوقی و فقهی برانگیخته است. برخی از فقها با این استدلال که اجرای کرایونیک به معنای پایان دادن به حیات بیمار صعبالعلاج بوده و قطعیتی در احیای دوباره بیمار در آینده وجود ندارد، مبادرت به آن را از طرف بیمار مصداق وقوع در تهلکه و خودکشی و اجرای آن توسط پزشکان را مصداق دیگرکشی دانستهاند. برخی از فقها نیز با فرض زنده بودن بیمار سرما زیست، از آن جهت که ایجاد عمدی وضعیت مزبور مانع از انجام تکالیف شرعیه وی است، آن را حرام دانستهاند. در مقابل برخی از فقها با استناد به قاعده لزوم حفظ حیات و سلطنت انسان بر نفس، اجرای این عملیات را به شرط اطمینان از حیات بیمار و ضرورت حفظ نفس وی جائز شمردهاند. به نظر میرسد از آنجا که سرمازیستی به معنای سلب حیات از بیمار زنده نبوده بلکه گامی بلند برای حفظ حیات وی به شمار میآید و از آنجا که اجرای این روش بهعنوان تنها راه استمرار حیات وی ضروری است، قول فقهای دسته اخیر مقدم میباشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حفظ نفس؛ خودکشی؛ دیگرکشی؛ سرمازیستی؛ ضرورت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,595 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 984 |
||