الهیات عملی و رنج بشری: پیشنهادۀ سیمون وِی | ||
| پژوهشنامه فلسفه دین (نامه حکمت) | ||
| مقاله 5، دوره 20، شماره 1 - شماره پیاپی 39، تیر 1401، صفحه 25-32 اصل مقاله (574 K) | ||
| نوع مقاله: کوتاه | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30497/prr.2022.76208 | ||
| نویسنده | ||
| مجتبی اعتمادی نیا* | ||
| استادیار گروه معارف، دانشگاه فرهنگیان، البرز، ایران. | ||
| چکیده | ||
| پرسش از معناداری و چرایی وجود رنج و چگونگی مواجهه با آن، به مثابۀ یکی از دغدغههای جدی در حوزه الهیات عملی، سیمون وی، فیلسوف، الهیدان، عارف و مبارز فرانسوی را بر آن داشته تا در این باب نظریۀ ویژهای پیش نهد که بر اساس آن آفرینش نوعی وانهادگی و انصراف خداوند از طبیعت است. خدا همۀ هستی ما را، غیر از حقیقت ازلی روحمان، در دستان ضرورتِ بیرحم ماده و خشونت شیطان وانهاده است. از این رو، آفرینش در نگاه «وی» نه خوب است و نه بد، بلکه «ضروری» است. بنابراین، اولین گام برای درک و کنار آمدن با چرایی رنجی که در این جهان دچار آنیم، فهم بیمعنایی این چرایی است. این جهان بر مدار ضرورت میچرخد و ضرورت به ارادۀ خداوند «سازوکاری کور و کَر» است و خداوند در این میان، با ارادۀ خود، بیطرف باقی میماند. اما از سویی دیگر، به این ضرورت میتوان عشق ورزید و بهترین انتخاب در مواجهه با امری که ما هیچ اختیاری در قبال پذیرش یا عدمپذیرش آن نداریم، همین است. سیمون وی بر آن بود که آدمی اگر به بیطرفی خداوند و حضور قاهرانۀ ضرورت در این عالم تسلیم شود، زیبایی جهان اندکاندک برای او رخ مینماید. «وی» عقیده داشت که میان «رنج» و «محنت» تفاوتی مهم وجود دارد. در این میان، رنج عمدتاً ناظر به امور جسمانی است و محنت، به رغم آنکه از رنج انفکاکناپذیر است، در ژرفای روح رسوخ میکند. از این منظر، محنت نوعی ریشهکن شدن زندگی و معادل کمابیش تخفیفیافتۀ مرگ و فروبستگی تمامعیار ساحت امید است که به جای رهایی از آن باید خود را در آن به اضمحلال کشانید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سیمون وی؛ رنج؛ محنت؛ ضرورت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 955 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 957 |
||